Aan de rand van Eindhoven, aan de Aalsterweg, stond jarenlang een gebouw dat voor duizenden mensen een bijzondere betekenis had: het Sint Josephziekenhuis (vernoemd naar de beschermheilige van de stad), door veel Eindhovenaren eenvoudig “Sint Joep” genoemd.
De geschiedenis ervan begon in een tijd waarin Eindhoven snel veranderde. Door de groei van de industrie en de komst van steeds meer inwoners werd de behoefte aan medische zorg steeds groter. Het bestaande ziekenhuis kon de druk niet meer aan. Daarom ontstond het plan voor een nieuw en groter ziekenhuis.
Het nieuwe ziekenhuis verrees in de jaren 30. Het was een indrukwekkend gebouw, ontworpen door het bureau van wijlen Eduard Cuypers. Een gebouw met lange gangen, veel licht en rustige binnentuinen. In 1932 opende het ziekenhuis zijn deuren voor de eerste patiënten. In die tijd was een ziekenhuis nog geen plek waar mensen zomaar naartoe gingen. Vaak kwamen mensen er pas wanneer ze ernstig ziek waren of een operatie nodig hadden.
Het ziekenhuis kreeg al snel een bijzonder gezicht door de Kleine Zusters van Sint Joseph uit Heerlen. Dag en nacht zorgden zij voor patiënten, hielden zij het ziekenhuis draaiende en brachten zij rust in een omgeving waar mensen vaak met angst en onzekerheid binnenkwamen. Hun aanwezigheid werd jarenlang onlosmakelijk verbonden met Sint Joep.
De Tweede Wereldoorlog bracht onrust naar Eindhoven en ook het ziekenhuis kreeg daarmee te maken. Gewonde soldaten en burgers moesten worden verzorgd, terwijl artsen en verpleegkundigen bleven proberen hun werk voort te zetten in moeilijke omstandigheden.
Na de oorlog begon een nieuwe periode. De regio Eindhoven groeide verder en het ziekenhuis groeide mee. Generaties Eindhovenaren kwamen hier ter wereld, werden behandeld, bezochten familieleden of namen afscheid van dierbaren.
Nieuwe technieken en moderne zorg stelden andere eisen aan ziekenhuizen. Aan het einde van de jaren tachtig werd duidelijk dat Sint Joep niet meer kon meegroeien met de toekomst.
Uiteindelijk verhuisde de zorg naar een modernere locatie in Veldhoven en verdwenen de gebouwen aan de Aalsterweg. Het ziekenhuis zelf bestaat niet meer, maar de herinneringen zijn gebleven. Voor veel Eindhovenaren was Sint Joep meer dan een gebouw van steen en beton. Het was een plek waar levens begonnen, waar verdriet en hoop elkaar ontmoetten en waar duizenden persoonlijke verhalen samen één grote geschiedenis vormden.
In 1991 werd het gebouwencomplex gesloopt, nadat het ziekenhuis verplaatst was naar Veldhoven. In 2002 fuseerde het met het Diaconessenhuis tot het Máxima Medisch Centrum (MMC).
