Overslaan en naar de inhoud gaan
Brabant in Beelden
Zoeken
In verhalen, nieuws, films en foto’s
het Binnenziekenhuis

Verhuizing Binnenziekenhuis

Het Rooms Katholieke Binnenziekenhuis was jarenlang gevestigd aan de Vestdijk in Eindhoven op de plaats waar zich nu de Heuvel Galerie bevindt. Pal in de binnenstad dus.

Het begin voor dit eerste ziekenhuis in Eindhoven werd gemaakt toen in 1843 op verzoek van het parochiebestuur van de Catharinaparochie in Eindhoven ziekenzorg ingericht werd door een aantal van de Zusters van Liefde uit Tilburg. In 1932 kreeg het ziekenhuis zijn bekende naam: het Binnenziekenhuis.

negen ambulances, twee bussen en twee verhuiswagens

De grote verhuizing

Begin jaren 60 bleek dat het Binnenziekenhuis zowel verouderd, als uit zijn voegen gegroeid was. Daarom werd er gebouwd aan een splinternieuw, groot ziekenhuis met 800 bedden. Als locatie voor dit nieuwe ziekenhuis werd Woensel gekozen.

In september 1973 werd het nieuwe gebouw opgeleverd en was het tijd om de 350 patiënten die op dat moment in het oude ziekenhuis lagen over te brengen naar de nieuwe locatie. Daarvoor werden negen ambulances, twee bussen en twee verhuiswagens met speciale luchtvering ingezet. De verhuizing verliep vlot: om half één 's middags was iedereen overgebracht.
Met het nieuwe gebouw kreeg het ziekenhuis ook een nieuwe naam: vanaf toen ging het verder als het Catharina Ziekenhuis.

Het Binnenziekenhuis door de jaren heen

Er blijft een lege plek over in de stad

Het nieuwe ziekenhuis wordt opgebouwd

Het Binnenziekenhuis ging na de verhuizing verder onder een nieuwe naam: het Catharina Ziekenhuis.

Reacties

Huub Maessen zei op 29 september 2021 om 21:44

Mijn neef Marc Andriessen lag in het Binnenziekenhuis toen er verhuisd moest worden naar het Catharinaziekenhuis. Hij stond een dag later in het Eindhovens Dagblad (met mooie grote foto!) en werd de "eerste patiënt van het Catharina Ziekenhuis" genoemd. Ik vond dat heel bijzonder!

BiB Kaya zei op 30 september 2021 om 08:39

Dat is zeker bijzonder Huub, de allereerste patiënt zijn in een nieuw ziekenhuis is iets dat niet veel mensen mee zullen maken. Verhuizen van ziekenhuis terwijl je patiënt bent ook niet trouwens! Hopelijk lag Marc niet in het ziekenhuis met iets al te ernstigs?

Huub Maessen zei op 30 september 2021 om 11:01

Nee volgens mij niet. Het is al erg lang geleden natuurlijk. Ik denk dat hij toen iets gebroken had.

BiB Lisette zei op 30 september 2021 om 14:31

Gelukkig maar! Bedankt voor je reactie, Huub!

Lia Hesemans zei op 29 oktober 2021 om 21:14

Dag,
ik heb zeker herinneringen aan het Binnenziekenhuis aan de Vestdijk. Vanuit mijn baby-album, de foto's van mij als baby. In 1967/1968 lag ik maar liefst 4 maanden (van mijn 3e tot 7e maand) in het ziekenhuis vanwege een voedselintolerantie, die toen nog als 'aanstellerij' werd bestempeld door kinderarts v Hattum. Dat schrijft hij letterlijk in een brief die ik nog in mijn baby-album heb zitten. Een totaal ander beleid dan nu! Als baby werd ik afgezonderd van mijn ouders. Achter glas mochten ze naar mij kijken. Slechts 10 min. per dag mochten ze mij vasthouden. 4 maanden lang!! Een zeer ongezonde situatie voor zowel mij als baby als voor mijn ouders. Slecht ook voor de moeder-kind-hechting. Nu op 54-jarige leeftijd besef ik steeds meer dat dit een enorme impact op mijn leven heeft gehad. Uiteraard zegt dit vooral iets over het tijdsbeeld in de jaren zestig in ziekenhuizen in Nederland. Ben benieuwd naar mensen die ook dergelijke ervaringen/verhalen hebben.

BiB Hilde zei op 1 november 2021 om 13:06

Wat ontzettend dat er vroeger zo met je (en vast ook vele anderen) om is gegaan. Tegenwoordig kan je het je niet meer voorstellen dat ouders zo weggehouden worden bij hun baby. Dat is in ieder geval nog een positief iets wat hieruit voortgekomen is: het besef dat er absoluut anders met baby's en jonge kinderen omgegaan moet worden. Bedankt Lia voor het delen van je herinneringen aan de meer duistere kant van de geschiedenis van dit ziekenhuis.

I. M. Van den Nieuwenhof zei op 6 november 2021 om 14:07

In 1960, 7 jaar oud, naar de huisarts wegens aanhoudend hoesten en koorts.
Naar huis koffertje pakken, onmiddellijk door naar kinderarts Binnenziekenhuis aan de Vestdijk EHV.
Opname pneumonie bdz. Samen met mijn zusje 5 jaar.
Wij lagen naast elkaar op zaal. Maakten grappen! Tijdens het middag slaapje werd dit niet getolereerd door zuster "Laken" (zuster van liefde). Na 1 waarschuwing moest een servet over het hoofd! Dan werd je wel rustiger, minder lucht!
Na 2 waarschuwingen een verbale uitbarsting.
Bij de 3e waarschuwing naar de onverwarmde badkamer, in pyama in het zinken bad. Aan herstel, psychisch en fysiek, werd blijkbaar niet zoveel waarde gehecht!
Zusje lag op de zaal, ik in de badkuip.

BiB Hilde zei op 8 november 2021 om 10:07

Ook al zo'n akelig verhaal. Wat erg dat je dit zo hebt moeten meemaken, zeker in een tijd dat je jezelf al ellendig voelt omdat je zo ziek bent. Gelukkig is er ook iets positiefs te lezen in je bericht: je lag wel samen met je zusje op dezelfde kamer. Ik kan me voorstellen dat dat voor jullie beiden een hele troost is geweest.

Nelligje Wagter zei op 10 april 2022 om 19:44

Ik lag in 1955 als 9-jarige in het Binnenziekenhuis. Ik schreef er een gedicht over met de titel "Binnenziekenhuis".

BiB Mariët zei op 11 april 2022 om 14:02

Wat moet dat indruk gemaakt hebben Nelligje, als 9-jarige in het ziekenhuis te liggen. Zeker in 1955, toen mocht je vader of moeder er natuurlijk niet bij blijven? En wat mooi dat je dat in een gedicht van je 'af hebt geschreven'.

BiB Mathilde zei op 11 april 2022 om 16:45

Hieronder het gedicht van Nelligje Wagter:

Binnenziekenhuis

Glurend door de spijlen van mijn bed
zie ik een gang met ronde bogen
en vast wel honderd deuren
en Jezusjes aan ’t kruis.
De zuster zegt dat zij niet houdt van zeuren,
maar ik wil naar mijn eigen huis!

Tussen het beddenlaken en mijn benen
heeft ze een ijzeren koepeltje gezet,  
nou lijkt het net een tunnel voor de trein
waarin ik me fijn kan verschuilen.
De zuster zegt: “Dan doet ’t niet zo’n pijn”
en ook dat alleen kleine kinderen huilen.

Liesbeth (zo heet de zuster)
heeft op haar hoofd een zwarte kap.
Ze zegt dat ’s avonds alles stil moet zijn op zaal,
maar naast mij hoor ik zachtjes fluisteren:
“Onder hun kap zijn zusters kaal”.
Ik zwijg, want ik wil heel goed luisteren.

“Als jullie beter willen worden”
zegt zuster Liesbeth na het warm eten
“moet je veel bidden, dat is goed”
en stopt een kralenketting in mijn hand,
maar ik weet niet hoe ik daarmee bidden moet,
want thuis bid ik alleen maar protestant.

De dokter die mij heeft geopereerd
is heel beroemd. Hij heet San George
en is geboren in een ander land.
Misschien dat hij daarom niet met mij praat,
maar wel heel zacht met zuster Liesbeth, want
die weet het beste hoe het met mij gaat.

Wanneer het ’s ochtends licht wordt
schuift zuster Liesbeth de gordijnen open,
daarna mag ik gelukkig op de po.
Ik heb een heel klein beetje in mijn broek gedaan
maar ik vertel het niet, ik schaam me zo.
Ze zucht alleen en kijkt me heel boos aan.

Als ik door het raam kijk
zie ik op de binnenplaats
een kar met pannen voor het eten
en mensen met gewone kleren aan
ik zou toch zo graag willen weten
wanneer ik nou naar huis mag gaan

En dan zijn daar
na zolang wachten
zoveel dagen, zoveel nachten
ineens mijn moeder’s armen om mij heen
Ze zegt: “Alles is goed, je hoeft niets meer te vragen,
je mag weer mee naar huis en nu meteen”.

Nelligje Wagter

Reageer

Beperkte HTML

  • Toegelaten HTML-tags: <a href hreflang> <em> <strong> <cite> <blockquote cite> <code> <ul type> <ol start type> <li> <dl> <dt> <dd> <h2 id> <h3 id> <h4 id> <h5 id> <h6 id>
  • Regels en alinea's worden automatisch gesplitst.
  • Web- en e-mailadressen worden automatisch naar links omgezet.